بعد از صفويه : در دوران آشفتگى ، يعنى مقارن حمله افغان به اصفهان ، والى لرستان كوچك كه عليمردانخان فيلى نام داشت نقش بسيار مهمى را بازى مىكرد . وى با 5000 مرد جنگى از پايتخت ايران ( اصفهان ) دفاع ميكرد و حتى بفرماندهى كل قواى ايران برگزيده شد . متأسفانه به علت لجاجت ساير خوانين نتوانست كارى از پيش ببرد . در سال 1725 ميلادى تركهاى عثمانى بفرماندهى احمد پاشا ايران را مورد تجاوز قرار داده و خرم‌آباد را متصرف شدند . عليمردانخان در عوض دفاع از خرم‌آباد ، قصد تصرف بغداد را نموده و بجانب آن شهر حركت كرد . تركان كه تا خاك بختيارى پيشرفته بودند چون از نقشه عليمردانخان باخبر شدند مجبور به عقب‌نشينى شدند . ( ر ك : تاريخ حزين باهتمام بلفور چاپ لندن 1831 ص 115 ، 134 ، 137 ، 148 ، انقلاب ايران بقلم هانوى جلد دوم ص 135 ، 159 ، 168 ، 228 ، تاريخ ايران بقلم ملكم جلد دوم ص 60 - 61 چاپ لندن 1829 . در همين موقع چند تن از خوانين بختيارى مانند قاسم خان و صفى خان در مقابل حمله تركها و افاغنه مقاومت بخرج ميدادند ولى آنها نظر موافق با عليمردانخان نداشتند . در سال 1137 هجرى ( 1724 ) ميلادى ) عليمحمد حسين بختيارى خود را در اختيار شخصى كه ادعا داشت شاهزاده صفى ميرزا مىباشد قرار داد . شخص مذكور ستاد خود را در كهكيلويه قرار داد و تا سال 1140 ( 1727 ) - تسليم نشد ( ر ك : هانوى ص 168 و 228 تاريخ جهانگشاى نادرى بقلم مهدى خان چاپ تبريز 1284 ، جونز اين كتاب را ترجمه و بسال 1770 در لندن بچاپ رساند رجوع شود به ص 27 همين كتاب ) . به نظر نميرسد كه افغانها در داخل منطقه كهكيلويه پيش رفته باشند . بهرحال قشون كشى آنها در سال 1724 به كهكيلويه با شكست مواجه شده است ( ر ك : همر 68 جلد دوم ص 210 و ملكم 69 جلد دوم ص 449 ) . طبق معاهده‌اى كه در سال 1140 هجرى ( 1727 ) بين دولت ايران و عثمانى منعقد گرديد لرستان و ساير ايالات غربى به تركان واگذار گرديد و اين منطقه اسما تا سال 1149 ( 1726 )